• Kelly Derkx

Nepal- deel 9: Ettertjes

Ik heb weer een nieuwe plek die ik mijn "thuis" mag noemen: The Annapurna Selfsustaining Orphan Home in Batulichaur Pokhara. Nadat ik ben aangekomen mag ik kiezen tussen twee slaapplekken: "De Laundry room" waar om de haverklap een huismoeder of kiddo binnenloopt om was te pakken, of het "Potato bed" boven in de kamer bij de andere twee vrijwilligers wat tevens ook de "office" is van de aama's. Natuurlijk kies ik voor het "potato" bed; een stapelbed waar tot voor mijn komst bergen met aardappels op liggen en bovenop en wintervoorraad rode uien. Er wonen maar liefst vierentwintig "schatjes" in dit weeshuis samen met twee en een halve aama (huismama), een koe met kalf, een knocked up buffalo, honderd kippen en twee poezen ( waarvan ik eigenlijk niet zeker weet of dat oorspronkelijke bewoners zijn..) Het weeshuis heeft een grote tuin en om alle mondjes te vullen verbouwen ze hun eigen Tarkari (groenten)Ik moet zeggen dat ik weer even goed ben wakker geschud na mijn verblijf van 3 weken in het vorige weeshuis. Mijn vizier staat weer op scherp, nou ja ..ik ben hem nog aan het bijstellen. Vergeleken met dit weeshuis was mijn vorige verblijf een eitje in een drie sterren hotel.

Mijn eerste dag in dit weeshuis was niet echt een succes.

Bij binnenkomst zag ik vierentwintig kale koppies, niet van jongen of meisje te onderscheiden. Als aapjes klampten ze zich meteen aan mijn bezwete lichaam. Eén om mijn nek, één aan mijn been, één in mijn armen en handjes die aan mijn ringen, armbanden en ketting trekken. Daarbij opgeteld de schreeuwende en vechtende koters om mij heen en mijn kinderwens was voorgoed voorbij.

Vrijwilligerswerk in een weeshuis is de beste 'birth control' die er bestaat. Na drie uur getrek en gedoe was het eindelijk bedtijd. Dankbaar plofte ik neer op mijn o zo bekende plank bed. Het slaapfeest kan beginnen! Emily en Georgia, mijn roommates, hadden mij al gewaarschuwd voor "de rat"... Ik noem hem "Etter".

Precies op het moment wanneer ik besluit om definitief naar dromenland te vertrekken besluit Etter dat het tijd is voor zijn feestmaal. Natuurlijk eet Etter niet alleen, zijn familie komt hem vergezellen.Het diner bestaat uit uien, de uien die recht boven mijn hoofd liggen welteverstaan. Ik heb nog nooit een klein dier met vier poten zo hard horen smakken en stampen. Terwijl Etter & Co dankbaar gebruik maken van deze voorgeschotelde maaltijd, lig ik angstig met opgetrokken beentjes onder mijn net naar hun feestje te luisteren. Ik vraag mij af of ze nog op zoek gaan naar het hoofdgerecht: de aardappels die ik heb vervangen met mijn angstige lijf.

Om mijn fantastische nacht nog leuker te maken moet ik ook nog eens twee keer plassen. Waardoor ik in het donker naar buiten moet door de tuin naar het toilet. (Etter schrok zich rot..)

Er was op het moment geen water om de wc door te spoelen waardoor je plast op een grote berg drollen van weet ik hoeveel kiddo's. Het papier mag niet in de wc en moet in een aparte zak aan de andere kant van de tuin. Daar loop ik dan, midden in de nacht mijn mijn papiertje...Ik noem dit 'The walk of shame'.

Om drie uur s'nachts is het feest van Etter nog steeds niet voorbij, een mug besluit om onzichtbaar verstoppertje te spelen en een wesp zoekt ruzie met mijn zaklamp..Maak me gek! Om half vijf gaat de "office- telefoon" en beginnen de eerste kiddo's te ontwaken. Om zeven uur walsen de eerste kinderen de slaapkamer binnen (deur= niet op slot)

Het moraal van dit verhaal: Wees o zo dankbaar voor je veilige bedje in je eigen huisje en denk aan mij als je voor de tweede keer het toilet doorspoeld, gewoon omdat je er zin in hebt.


2 views0 comments

Recent Posts

See All